Hodowcy zwierząt powinni mieć w swoim gospodarstwie wyłącznie zdrowe, pozbawione wszelkich dolegliwości jednostki, których chów jak najbardziej jest opłacalny i prowadzony humanitarnie. W przypadku nie zapewnienia zwierzętom właściwych warunków i zaniedbania ich stanu zdrowia – z pewnością taka hodowla nie będzie generowała zysków. Hodowcy zwierząt gospodarskich powinny bardzo dobrze znać wszystkie groźne choroby, jakie mogłyby dopaść obsługiwane przez nich jednostki. Muszą oni wiedzieć, wobec których muszą być szczególnie ostrożni.
Schorzenia bydła stanowią koszmar dla wszystkich gospodarzy. Nie da się niestety przez cały okres chowu obronić zwierząt od niektórych schorzeń – zwłaszcza zakaźnych. Jedynie w części infekcje zdrowych zwierząt można zahamować szczepiąc je zapobiegawczo, stosując higienę i inne rozwiązania. Istotne jest również stosunkowo szybkie wykrycie schorzeń. W związku z tym gospodarze muszą znać chociaż te bardzo groźne i często występujące schorzenia omawianej grupy zwierząt.

Poniżej przedstawimy schorzenia, wobec których trzeba być szczególnie ostrożnym. Choć różnorodne schorzenia zwierząt mogą swym występowaniem wiązać się z innymi sferami geograficznymi, fachowcy wykryli kilka najistotniejszych na skalę globalną:

bruceloza – stanowi przewlekłe, silnie zaraźliwe schorzenie dla omawianej grupy zwierząt. Jest zwalczana przez państwo. Rozwija się w dynamicznym tempie i aktualnie uznawana jest za chorobę nr 1, która jest w stanie zniszczyć pełne hodowle. Powoduje ją pierwotniak pałeczka Brucella. Rozpoznano sześć grup tego wirusa, które cechują się dużą wytrzymałością na wysychanie. W glebie i wodzie żyją do 4 mies. Szkodliwie działają na nie jednak preparaty do dezynfekcji. Źródło zakażenia stanowią chore jednostki, ich mleko i wszelkie wydzieliny.

bebeszjoza – pasożytnicza choroba, którą przenoszą kleszcze typu Ixodes. Skutkuje wysoką zachorowalnością i upadkiem zwierząt, niekiedy infekuje również ludzi. Choroba zazwyczaj nie wykazuje objawów, ale może także rozwinąć się w poważną chorobę zbliżoną do malarii. Wówczas symptomami są:
– zarażenie nienarodzonych zwierząt
– ronienie
– upadek po urodzeniu.
U zwierząt, które zachorują na tą chorobę blednieje błona śluzowa oczu, mocz przybiera barwę czerwoną, albo brązową, zwierzęta mają też podwyższoną temperaturę. Chore jednostki nie mają apetytu, są apatyczne, ich mięśnie drżą. Ponadto wykazują silne reakcje na manipulację i głośne dźwięki.

zakaźne zapalenie nosa i tchawicy oraz wirusowa biegunka zwierząt i choroba błon śluzowych – również bardzo rozwinięta, niebezpieczna choroba, która powoduje liczne straty ekonomiczne w chowie w skali globu.

BSE – gąbczasta encefalopatia zwierząt – niebezpieczne schorzenie, o której było bardzo głośno, gdy po raz pierwszy wykryto ją w krajach europejskich. Także mogą zachorować na nią ludzie, którzy nie mogąc jej sprostać – tak jak chore zwierzęta, umierają.

choroba guzowatej skóry zwierząt – silnie zakaźne schorzenie zwierząt, występuje na obszarach, gdzie panuje ciepły klimat. Jej zbiorowiska razem z ociepleniem klimatu, zauważa się z każdym minionym rokiem coraz bliżej naszych krajowych granic. Skutkuje niemałymi stratami ekonomicznymi w chowie, dlatego najlepiej odpowiednio wcześnie nastawić się na jej występowanie w naszym kraju. Wirus tego schorzenia rozwija się w dynamicznym tempie dzięki niektórym owadom i poprzez chore zwierzęta. Choroba ta objawia się w formie braku apetytu oraz owrzodzeń w środku jamy ustnej, nosa i organów płciowych. Choroba szczególnie zagraża zwierzętom, które mają cienką skórę.