Nasi krajowi gospodarze dysponują jednostkami, będącymi przedstawicielami 9 typów. Wszelkie odmiany tego grona osobników w naszym kraju cechują się innymi parametrami, które oddziałują na ich powszechność.
W dzisiejszym wpisie przedstawimy Państwu Polski spis odmian tych zwierząt i zbiór zalet hodowlanych każdego z typów.
Dzisiejsze jednostki domowe pochodzą od dawniejszych typów dzików z obszaru śródziemnomorskiego, azjatyckiego oraz europejskiego. Pierwotnie stanowiły jednostki łowne, ale po pewnym czasie nastąpiło ich udomowienie. Aktualne jednostki te umiarkowanie są zbliżone do swoich poprzedników.

Główne aspekty różniące dziki i świnie to:
– zmieniony tryb życia z nocnego na dzienny
– uregulowany cykl rozrodczy
– odmienne cechy danych odmian
– inny wygląd zewnętrzny
– rozwinięta inteligencja.

4 odmiany zwierząt udomowionych:
– mięsna
– mięsno-tłuszczowa
– smalcowa
– słoninowa.
Wymienione odmiany odróżnia dynamika wzrostu, czas dojrzewania i zalety produktów otrzymywanych po uboju.

Rasy:
Wielka biała polska – są to jednostki mięsne, które cechują się korzystnymi przyrostami. Można chować je w grupach. Potrzebne są im suche, przewiewne pomieszczenia inwentarskie. Są one plenne i potrafią nakarmić wiele urodzonych jednostek.

Biała zwisłoucha – są to osobniki mięsne, które szybko rosną i nabierają cennej masy mięśni. Typ ten uznaje się za plenny, jednak nie powinien być przeznaczony do chowu w grupach. Maciory dbają o małe jednostki, są przyjazne i opiekuńcze wobec nich.

Puławska – w skład odmiany mięsno-tłuszczowej wchodzi rodzima, pierwotna odmiana bydła puławskiego. Typowe dla tych osobników jest łaciate, rude, bądź czarne umarszczenie. Zwierzęta te uznaje się za zdrowe i odporne, ponadto rosną one w dynamicznym tempie, zyskując właściwe umięśnienie.

Złotnicka biała oraz złotnicka pstra – są to osobniki mięsne o właściwej plenności, cechujące się troskliwym zachowaniem w stosunku do swoich dzieci. Aktualnie odmianie zagraża wymarcie ze względu na nieduże zainteresowanie hodowców i niskie osiągi chowu. Podobna sytuacja jest w przypadku zwierząt złotnickich pstrych cechujących się czarno-białym umaszczeniem. Wchodzą one w skład odmiany przejściowej pomiędzy typem słoninowym oraz mięsnym. Ta odmiana uznawana jest jako zdrowa i odporna. Maciory nie wykazują się szczególną plennością, w związku z czym niemożliwe jest pozyskanie wyższych wyników chowu. Ze względu na takie cechy, odmiana pstra również zagrożona jest wymarciem.

Pietrain – to odmiana mięsna, wykorzystywana przede wszystkim jako funkcja komponentu męskiego. Osobniki te mają łaciate, czarno-rude umaszczenie. Wzrastają w różnym tempie – początkowo dynamicznie, natomiast po uzyskaniu wagi ok. 80 kg. – wolniej. Ze względu na kłopoty w rozrodzie, odmianę tą traktuję się jako właściwy materiał ojcowski.

Duroc – to zwierzęta odmiany mięsnej. W naszym kraju są doceniane przede wszystkim ze względu na swoją odmienną genetykę w stosunku do rodzimych typów. To co odróżnia te zwierzęta od pozostałych to umaszczenie w kolorze czerwonym. Odmiana cechuje się dostateczną płodnością, łatwo przystosowuje się do poszczególnych uwarunkowań chowu.

Hampshire – w naszym kraju głównie wykorzystuje się ją jako materiał ojcowski. Zwierzęta te są płodne, szybko rosną i są wydajne pod względem chowu.

Belgijska zwisłoucha – mięsne zwierzęta tej odmiany wykorzystywane są przede wszystkim w formie komponentu męskiego. Odmiana powstała w Belgii na skutek krzyżowania odmian, takich jak m.in. niemieckie, duńskie, angielskie.