Aby obserwować dobry stan plantacji buraka cukrowego, już w czasie jesieni musimy zadbać o jego wysoki plon. Tą porę uznaje się za najkorzystniejszą dla nawożenia fosforem oraz potasem bezpośrednio przed przeprowadzeniem orki zimowej. Działanie to umożliwia nam równe złączenie nawozów z glebą, a także do wiosny znacznie redukuje stan zasolenia gleby, na co omawiana roślina jest bardzo wrażliwe. Nie trzeba martwić się o utratę komponentów żywieniowych w czasie zimy, gdyż zazwyczaj gleby, na jakich uprawiane są buraki, to gleby dobre.
W czasie wiosny na ok. 2 tyg. przed dokonaniem zasiewu, należy wdrożyć małą dawkę nawozu azotowego i nie za głęboko połączyć ją z glebą za pośrednictwem np. agregatu. W rezultacie otrzymamy równy rozwój i właściwą obsadę. Wdrażanie za dużej ilości nawozów w czasie wiosny silnie zasala glebę, a niezbędność połączenia ich z głęboką powłoką wody skutkuje zbyt wielkimi jej ubytkami i nie pozwala na wczesne zasianie na zrównanej głębokości.

1. Potas
Jest to najbardziej kluczowy komponent dla tego rodzaju buraka. W gronie wszelkich roślin uprawianych na polu to właśnie on jest pobierany przez tą roślinę w największej dawce. Potas to głównie normowanie gospodarką wodną oraz azotem, przez co oddziałuje na zawartość cukru w korzeniu. W okresie suchym wzmaga odporność na stres wiążący się z niedoborem wody. Można to dostrzec przede wszystkim na obszarach mało odżywionych w ten komponent.

2. Fosfor
Faza krytyczna wymagania fosforu wypada w fazie wschodów, w związku z tym nawożenie w czasie jesieni właściwie sprosta tym brakom. Związek ten oddziałuje na dynamiczny wzrost systemu korzenia, jak również podwyższa odporność siewek na wszelki stres.

3. Azot
Związek ten przede wszystkim odpowiada za powstanie zielonej masy sporego obszaru liściowego, która ma za zadanie przeprowadzić fotosyntezę i wyprodukować węglowodany zbierane następnie w korzeniach. Nawożenie azotanowe musi zostać wykonane w czasie wiosny w 2 zróżnicowanych porcjach.
1. Należy wykorzystać przedsiewnie, z kolei 2. wiąże się z fazą 4-5 liścia do osłony międzyrzędzi. Jest to krytyczny czas poboru azotu przez omawianą roślinę. Niedobór N na tym etapie hamuje i opóźnia rozwój roślin, z kolei jej zbyt duża ilość obniża poziom cukru w korzeniach, ale podwyższa poziom komponentów melasotwórczych.

Precyzyjne określenie porcji nawozów musi uwzględniać wymogi omawianej rośliny, a także zawartość gleby w komponenty pokarmowe. Zadane porcje nawożenia trzeba postrzegać jako orientacyjne. Dokładne wyznaczenie wielkości porcji konkretnych komponentów możliwe jest tylko po przeprowadzeniu analizy chemicznej gleby.

Mikroelementy także mają znaczenie
Brak mikrokomponentów to przede wszystkim nieuregulowany poziom pH, mała zawartość gleby, zbyt duże wapniowanie, brak obornika oraz niekorzystny płodozmian. Dlatego właściwe wykorzystanie nawozów wzbogaconych we właściwe i oczywiste parametry odżywcze dla konkretnej grupy roślin warunkują intensywne plony i ich wysoką jakość.